Het is een dinsdagavond en ik krijg speciaal bezoek.
Namelijk Ton en Gerard van de lokale Postzegelvereniging De Postkoets.
Mijn vader was een fanatiek spaarder en volgens mijn moeder kwamen er toen ze nog bij elkaar waren regelmatig een 70+er aan de deur om een nieuwe postzegel af te leveren of te ruilen met mijn vader.
Wanneer mijn moeder hem er dan mee peste zei hij: 'wacht maar.. dit wordt mijn pensioen later!'
Nou uit die illusie kunnen we u snel helpen mevrouw van den Bosch
Zegt Ton als opening van het gesprek.
Wij zijn een uitstervend ras.. de postzegelverzamelaar, dus u moet geen duizenden euro's aan waarde verwachten.
Mijn verwachting is meteen bijgeschaafd, en de illusie dat de uitgebreide collectie de waarde van een pensioen heeft, heel snel verdwenen.
Desalniettemin gaan ze met redelijke snelheid door de 8 postzegelboeken heen.
Als ik stil val dan moet je oplettenGerard
Achteraf snapte ik het, want ze bleven maar babbelen.
Al snel besef ik dat waar ik het gevoel heb mijn donderdagavond te hebben 'opgeofferd', dit voor hen echt een exciting uitje is.
Maar dan ineens….. valt Gerard stil.
Geef mij de catalogus is Ton.
We wachtten alle drie in spanning op wat hij ging zeggen en ja hoor.. 3 zegels die als setje €60 waard zijn. Als de 4e tenminste nog tevoorschijn komt.. want ja zonder die ene leverde het setje van 3 niets op.
Ik zie mijn kansen op een pensioen om te erven steeds kleiner en kleiner worden en vraag aan de heren of ze ooit eerder hadden meegemaakt dat een verzameling daadwerkelijk iets opleverde.
Ton twijfelde geen moment, laat zijn pincet stilvallen, slaat izjn eigen catalogus open op een bladzijde waar maar 1 postzegel stond.
'Deze hebben we wel eens gevonden' zegt hij trots en wijst naar een postzegel waar €16.000 achter stond aan waarde.
Binnen een seconde klopt mijn hart sneller en is al mijn hoop en enthousiasme voor deze stoffige collectie weer terug 😳.
Want… hoe groot zou de kans zijn dat die niet ook in een van de boeken van mijn vader zit!
Tot Gerard zegt; ja, maar dat bleek toen een nepper he Ton.
De avond kwam tot zijn einde. Vond ik althans.
Gerard en Ton opperden verhaal na verhaal en hebben het duidelijk naar hun zin.
Als ik zeg dat het tijd is om te gaan, grijpt Ton zijn kans:
Wij scannen altijd onze potentiële leden, en ik zag op LinkedIn dat je ondernemer was. Mijn vrouw ook! Als je nog netwerkevents in Utrecht zoekt.. ze zit bij BNI en ik moest je van haar uitnodigen.
En kijk.. het was een beetje een lange intro van mij hier naartoe, maar niet geheel onnodig.
Want dit was het moment waarvan ik later in bed lig te denken: zie je wel, verkopen is overal!!
Wat ik vaak terug krijg van klanten of deelnemers aan een masterclass is dat ze het moeilijk vinden te 'verkopen'. Dat het niet bij hen past of het hen niet ligt.
On-zin.
Verkopen past bij iedereen -oke, bíj́na iedereen-, het ligt er alleen aan hoe je ernaar kijkt.
Als ik in de sauna zit en een praatje met iemand maak, ben ik indirect al aan het verkopen.
Mezélf aan het verkopen. Maar dan niet vanuit 'moeten', maar mogelijk kom ik iets brengen met mijn aanbod.
'Maar daar zit de ander toch niet op te wachten' hoor ik vaak.
En dat is precies het moment waar je je eigen glazen ingooit. Met aannames.
Vond ik het vervelend dat Ton dit zei, terwijl hij bij mij thuis was omdat door het overlijden van mijn vader postzegels bekeken moesten worden?
Nee, niet echt. Ik vond het juist attent (en slim!) van zijn vrouw dat ze aan me dacht!
Had ik het wel vervelend gevonden, dan had ik dat gezegd en was alles ook goed geweest. No problem!
Dit is ook meteen een hack hoe je aan meer klanten komt en vaker je aanbod verkoopt: met iedereen die je kent of ziet praten hierover. Of het je IDEALE klant is, is wel belangrijk. Daarover meer in mijn masterclass
Dus als je denkt: "ik weet dit al", dan is dit precies waarom je moet komen.